Soms word ik me zo bewust hoe heerlijk lezen is. Bijvoorbeeld als ik onderweg in de trein bijna toevallig een goed boek lees.
Ik val vaak in slaap bij een luisterboek. Hoe voorspelbaarder het boek en hoe beter de voorlezer, hoe sneller ik slaap. Als ik geconcentreerd moet luisteren om een ingewikkelde verhaallijn of een langzaam plot te volgen, val ik niet in slaap. Veel herhaling en voorspelbare plots zijn fijn om het verhaal toch een beetje bij te houden. Geen literatuur in oorvorm daarom voor mij. Maar vind maar eens genoeg middelmatige boeken en luistertijd op de reguliere streamingdiensten… Daarom gaf mijn lief me laatst een luisterboekenabonnement cadeau. Eindelijk genoeg boeken om uit te kiezen en geen limiet op het aantal uur, wat bij 2 slapeloze nachten per maand zo op is.
Eboeken
Laatst onderweg in de trein, toen de drie boeken die ik bij me had stuk voor stuk tegenvielen, ontdekte ik dat het luisterboekenabonnement ook eboeken heeft. Ik probeerde het uit en lezen op mijn telefoon gaat me makkelijker af dan gedacht. Eerst hield ik me aan de eboeken uit het genre dat ik luister. Ik had verwacht dat het lezen van een scherm ook vlakke, saaie boeken nodig had om mijn aandacht vast te houden. Dat beviel matig, maar uit het raam kijken is ook leuk. Toen ik vorige week zonder leesvoer 20 minuten in de bus moest zitten gingen het voorspelbare plot en de cliché omschrijvingen me vervelen. Ik pakte een literaire titel en dat ging best! Dus nu lees ik literatuur op mijn telefoon, als ik niet bij mijn boek kan.
Vluchten… lezen…
Gisteren was de trein Utrecht-Zaandam zo vol dat ik strandde op een balkon waar ook 5 fietsen en minstens 15 mensen stonden. Ik kon mijn tas niet van mijn rug halen. Te midden van die andere onverschillige, naar binnen gekeerde reizigers dacht ik: ‘Wat heb ik misdaan dat ik me hier nu moet bevinden? Kon ik maar vluchten… lezen…’ Ah ja! Ik wipte mijn telefoon uit mijn broekzak en “sloeg mijn boek open”. Met een fiets tegen mijn been en adem in mijn nek stapte ik in de wereld van Joost, de hoofdpersoon van De bandagist van Marente de Moor.
Prachtig beeld van hedendaags Amsterdam geeft De Moor. De hoofdpersoon heeft alle frustraties en stille geneugten die ik herken van de stad. Mooie zinnen staan erin en het heeft een opbouw die weliswaar licht voorspelbaar lijkt te zijn, maar desalniettemin intrigeert. Af en toe dacht ik even: ‘hoe komt het dat die vrouw deze jonge man zo raak treft?’ en daarna sleepte het verhaal me weer mee. Ik ken het traject zo goed dat ik tijdens het lezen kon registreren dat we Sloterdijk waren gepasseerd. Precies op tijd stopte ik bij een witregel, stak mijn telefoon weg en zette mijn bril op. Verder heb ik van mijn omgeving niets meegekregen.
Ja, dat is de verdienste van een goed boek. Dat is het heerlijke van lezen.